ซูเราะฮฺ        อายะหฺ   
         เลือกซูเราะฮฺ และ/หรืออายะหฺ ที่ต้องการ
คำ,วลี,ข้อความ   
         กรุณาป้อน คำ, วลี หรือบางส่วนของข้อความ ที่ต้องการค้นหา


20. ซูเราะฮฺ ฏอฮา (Ta-Ha)

101. พวกเขาจะพำนักอย่างถาวรอยู่ในนั้น(*1*) และโทษหนักนั้นเป็นความชั่วช้าสำหรับพวกเขาในวันกิยามะฮ์เสียนี่กระไร !

(1)  ในการทรมานนั้นด้วยโทษหนักของพวกเขา

102. วันซึ่งสังข์จะถูกเป่า และในวันนั้นเราจะรวมนักโทษทั้งหลายที่มีตาสีฟ้าไว้ด้วยกัน(*1*)

(1)  คือนักโทษเหล่านั้นจะมีสภาพนัยตาสีฟ้า หน้าดำ

103. พวกเขาจะกระซิบกระซาบระหว่างกันว่า “พวกท่านมิได้พักในโลกนี้นอกจากเพียง 10 วัน เท่านั้น”(*1*)

(1)  ที่พวกเขากล่าวเช่นนั้นเนื่องเพราะความกลัวและตกใจ

104. เรารู้ดียิ่งในสิ่งที่พวกเขากล่าวกัน เมื่อผู้มีความคิดที่ดียิ่งกล่าวว่า “พวกท่านมิได้พักอยู่ นอกจากเพียงวันเดียวเท่านั้น”

105. และพวกเขาจะถามเจ้าเกี่ยวกับภูเขา จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) “พระเจ้าของฉันจะทรงทำให้มันแตกออกเป็นผุยผง(*1*)”

(1)  คือพระเจ้าของฉันจะทำให้มันละเอียดคล้ายทราย แล้วลมก็พัดพามันปลิวว่อนกระจัดกระจายไป

106. “แล้วจะทรงปล่อยให้มันเป็นที่ราบโล่งเตียน (ไม่มีต้นไม้และสิ่งก่อสร้าง)”

107. “สูเจ้าจะไม่เห็น ณ ที่นั้น ที่ลุ่มและที่ดอน”

108. วันนั้นพวกเขาจะติดตามผู้ร้องเรียกไปโดยไม่มีการอิดเอื้อนแต่ประการใด(*1*) เสียงทั้งหลายก็จะลดค่อยลงต่อพระผู้ทรงกรุณาปรานี เจ้าจะไม่ได้ยินเสียงใด นอกจากเสียแผ่วเบา

(1)  คือจะรีบเดินไปยังทุ่งมะฮ์ซัรอย่างเร็ว ไม่ชักช้า

109. วันนั้น การชะฟาอะฮ์(*1*) จะไม่เกิดประโยชน์อันใด นอกจากผู้ที่พระผู้ทรงกรุณาปรานีทรงอนุญาตแก่เขา และพระองค์ทรงพอพระทัยในคำพูดของเขาเท่านั้น

(1)  การชะฟาอะฮ์ คือ การขอความช่วยเหลือจากผู้มีอำนาจ เพื่อให้ปลดเปลื้องทุกข์ร้อน นี่คือความหมายโดยทั่วไปส่วนการชะฟาอะฮ์ในวันอาคิเราะฮ์นั้น เป็นสิทธิ์ของอัลลอฮฺ ตะอาลา องค์เดียว และพระองค์จะทรงให้สิทธิ์นั้นแก่ผู้ที่พระองค์ทรงพอพระทัยเท่านั้น อาทิเช่น ท่านนะบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม บรรดานะบี บยรรดาผู้ที่พระองค์ทรงรักใคร่(เอาลิยาอ์) และบรรดาคนศอและฮ์ อิบนุอับบาส กล่าวว่า คือผู้ที่อยู่ในโลกดถุนยา เป็นผู้ที่กล่าว “ลาอิลาฮะอิลลัลลอฮ์”

110. พระองค์ทรงรอบรู้สิ่งต่าง ๆ ที่อยู่ข้างหน้าพวกเขา และสิ่งต่าง ๆที่อยู่ลับหลังพวกเขาและความรู้ของพวกเขาไม่อาจจะเท่าเทียมความรู้ของพระองค์ได้

111. และใบหน้าทั้งหลาย(*1*) ได้สยบลงต่อพระผู้ทรงเป็นอยู่เสมอ พระผู้ทรงอมตะ และแน่นอน ผู้ที่แบกเอาความอธรรมไว้ (ชิริก)ต้องประสบกับการขาดทุนอย่างแน่นอน

(1)  อัลซะมัดซะรีย์กล่าวว่า ใบหน้าทั้งหลายในที่นี้หมายถึงใบหน้าของผู้ฝ่าฝืน เพราะในวันกิยามะฮ์ เมื่อพวกเขาพบเห็นความผิดหลัง ความทุกข์ และการสอบสวน ใบหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปอยู่ในสภาพที่ต่ำต้อยท้อแท้

112. และผู้ใดปฏิบัติคุณงามความดีทั้งหลายโดยที่เขาเป็นผู้ศรัทธา เขาจะไม่กลัวความอธรรมและการบั่นทอนใด ๆ (*1*)

(1)  คือเขาจะไม่กลัวความอธรรม โดยการเพิ่มความชั่วให้แก่เขา หรือถูกริดรอนความดีของเขาให้ลดน้อยลง

113. และเช่นนั้นแหละ เราได้ให้กุรอานเป็นภาษาอาหรับลงมาแก่เขา และเราได้กล่าวซ้ำในนั้นซึ่งข้อตักเตือน หวังว่าพวกเขาจะมีความยำเกรงหรือเกิดข้อเตือนใจแก่พวกเขา(*1*)

(1)  คือเพื่อป้องกันการกุฟุร และการฝ่าฝืน หรือเกิดข้อเตือนใจขึ้นในจิตใจของพวกเขา แล้วพวกเขาก็จะปฏิบัติตามข้อใช้ และปลีกตัวให้ห่างจากข้อห้าม

114. ดังนั้น อัลลอฮฺคือพระผู้ทรงสูงส่งยิ่ง พระผู้ทรงอำนาจอันแท้จริง และเจ้าอย่ารีบเร่งในการอ่านอัลกุรอาน ก่อนที่วะฮีย์ของพระองค์จะจบลง(*1*) และจงกล่าวเถิด “ข้าแต่พระเจ้าของข้า พระองค์ขอพระองค์ทรงโปรดเพิ่มพูนความรู้แก่ข้าพระองค์ด้วย”(*2*)

(1)  คือเมื่อญิบรีลได้อ่านอัลกุรอานแก่สูเจ้า สูเจ้าอย่ารีบเร่งอ่านพร้อมกับเขา จงฟังเขาและอดทนรอจนกระทั่งเขาอ่านเสร็จ แล้วสูเจ้าก็อ่านมัน
(2)  คือให้เพิ่มความรู้ที่เป็นประโยชน์

115. และโดยแน่นอน เราได้ให้คำมั่นสัญญาแก่อาดัมแต่กาลก่อน(*1*) แต่เขาได้ลืม และเราไม่พบความมั่ใจอดทนในตัวเขา

(1)  คือไม่ให้กินผลไม้จากต้นไม้

116. และเมื่อเรากล่าวแก่บรรดามะลาอิกะฮ์ว่า “จงสุญูดคารวะแก่อาดัม” และพวกเขาได้สุญูดนอกจากอิบลีส มันได้ดื้อดึง(*1*)

(1)  อัศศอวีย์กล่าวว่า เรื่องนี้ได้กล่าวซ้ำใน 7 ซูเราะฮ์ในอัลกุรอาน เป็นการเตือนปวงบ่าวให้ปฏิบัติตามข้อใช้ และละเว้นจากข้อห้าม และเป็นการเตือนให้รำลึกถึงการเป็นศัตรูของอิบลีสต่อบิดาคนแรกของพวกเขา คืออาดัม

117. แล้วเราได้กล่าวว่า “โอ้อาดัมเอ๋ย ! แท้จริงนี่คือศัตรูของเจ้าและของภริยาของเจ้า ดังนั้นอย่าให้มันทำให้เจ้าทั้งสองออกจากสวนสวรรค์ (*1*) แล้วเจ้าจะได้รับความลำบาก”

(1)  คือเจ้าทั้งสองอย่าเชื่อฟังคำล่อลวงของมัน

118. “แท้จริงในสวนสวรรค์นั้น เจ้าจะไม่หิวและจะไม่ต้องเปลือยกาย”

119. “และแท้จริงในสวนสวรรค์นั้น เจ้าจะไม่กระหายน้ำ และจะไม่ตากแดด”

120. ต่อมาชัยฏอนมารร้ายได้กระซิบกระซาบเขา มันกล่าวว่า “อาดัมเอ๋ย ฉันจะชี้แนะแก่ท่านไปยังต้นไม้ที่อยู่เป็นนิจตลอดกาลและการมีอำนาจที่ไม่สูญสลายเอาไหม?”(*1*)

(1)  คือผู้ใดกินเข้าไปแล้ว เขาจะมีชีวิตอยู่ยืนนาน ไม่ตาย และมีอำนาจอยู่ตลอดไป นี่คือแผนการณ์ล่อลวงของมันโดยทั่วไปแล้วเสมือนเป็นการสั่งสอน แต่เมื่อใดเล่าเจ้าตัวถูกสาปแช่งจะเป็นผู้สั่งสอน ?

[ 1] [ 2] [ 3] [ 4] [ 5] [6] [ 7] [ Next]


Designed & Developed By Thai Islamic Global Net Team
Copyright (C) 2008 Alquran-Thai.Com All Rights Reserved